همه راه رفتند و ما می دویدیم و ما خوابیدیم و همه می دویدند...یکی دور خودش می چرخید و دائم

فلسفه ی صفر بودنش را نمایش میداد و دیگری پرواز می کرد و سپهری بودنش را به رخم می کشید ...

سردرگریبانی و کمی حماقت ٬ می دهد  : انسان بیست و یکم ! چقدر نوشتیم و خط زدیم..نه! پاک کردیم

و ای کاش خط زده بودیم تا همه درستی را کنار اشتباه درک کنند .

...سردر گریبانی بشر جاودانه باد!!

* پناهی ست که پناه من است ! حافظ و مولانا و سایه و کسرائی به جای خود! اما