روشن تاب

آدمک مرگ همین جاست ، بخند!

roshantab — Sat, 27 Dec 2008 18:11:18 GMT

یک:

دلم تنگ شده...تا بود گرفتاری بود و سرشلوغی که خدا را شکر!

حقیقتا شکر که وقتی گرفتارو سرشلوغ نیستم دلم بیشتر تنگ میشود...

باور کنید مشکل از خودم است ...وقتی گم میشوی کسی تو را مجبور نمیکند

به گم شدن...آدم ها خودشان مسئوال گم شدنشان هستند....سخت است

سخت است 19 ساله باشی و به خودت بیایی ببینی نیستی...19 ساله نیستی..

دو:

من نمیدانم پروسه ی عقده ای شدن آدم ها چگونه است..واقعا نمیدانم

چطور میشود فردی هفت سال پزشکی میخواند یکی از بهترین دانشجوهای

دوره ی مزخرف شان است(از لحاظ نمره خوب بوده!) و بعد فی الفور در امتحان تخصص

قبول میشود و تخصصی به نام پزشکی اجتماعی میگیرد(منم اولین بارمه میشنوم

اسمشو!!) و بعد در 36سالگی مسئول درس تکنولوژی اطلاع رسانی دانشجویان

پزشکی میشود و به معنی کلمه عقده ای بازی درمی آورد! درس به این آسونی

رو تبدیل به وحشتناک ترین درس ترم میکند...تو نگران بافت شناسی 4 واحدی نیستی

و فکر و ذکرت پاس کردن درس 2واحدی مسخره ی IT میشود...شما بگید چطور میشود

که کسی عقده ای میشود؟!

سه:

شاید بد نباشه بگم که چرا علی رغم پست قبلی که پراز انگیزه بودم...مدتی گذشت

و باز هم چیزی ننوشتم...وقتی وبلاگستان رو برای مدتی تعطیل میکردم شور و هیجان

دیگری بود...همه به نظرم خیلی انرژِی داشتند...نمیدونم شاید اشتباه میکنم ..اما همه

جور دیگری بودند...مثل من که جور دیگری بودم...وبلاگ هایی را که واقعا دوست داشتم

و میخواندم با بی رحمی دیگر به روز نمیشوند و این فضای جدید برای من سخت است

غریبه ام.

چهار:

اینقدر دنیا کوچیکه و عمر کوتاه که واقعا بد بودن ارزشش را ندارد...اینُ همه

میفهمند یا نه؟! اصلا ارزشش را دارد اینقدر مزخرف باشیم که هستیم...؟

پنج:

من از زنده گی (دقیقا منظورم زند"ه" گی بود!) من از زنده گی ام لذت میبرم..

لذت می برم

شش:

چقدر از اینکه هرروز باید به وسط شهر بروم خوشحالم! مدرسه ام همیشه شمال شهر بود

(آن هم خوب بود البته) اما وسط شهر و شلوغی و تاکسی گیر نیامدن و هول زدن دیگران

برای تاکسی گرفتن و صف طولانی اتوبوس و اعصاب خووردی را دوست دارم....به این میگن

یه case عالیه مازوخیست!

هفت:

باورت میشود یک ترم تحصیلی من رو به اتمام است؟! راستش را بگو

واقعا انگار همین دیروز نبود که خبر از پایان تیر87 دادم؟

زود نگذشت؟

انگیزه ی نوشتن

roshantab — Tue, 02 Dec 2008 16:32:25 GMT

    یک:

    همیشه باید آغازی باشه.... قدم اول رو که بردارم تقریبا همه چیز روبه راه میشه....

    سخته...دستام روی کیبورد...روی کاغذ خشک شدن! باور کنید...! دلیلش رو هم خودم

    میدونم و صادقانه بهتون میگم...یه سال تعطیل کردن اینجا به هوای تمرکز و نداشتن وقت

    و اینا تنها ظاهر قضیه است! توی این یک سال شاید اندازه چند سال بزرگ شدم و حقیقتا

    دنیا برام کمی عوض شده.... آدم ها و داستاناشون برام فرق کرده...و این تغییرات در شخص

    من باعث میشه نتونم مثل قبل باشم ...نتونم مثل قبل بنویسم... و نتونم مثل قبل ببینم...

   به نظرم " تغییر" مثبته....


   دو:

    دانشگاه هم به نوعی من رو سرد کرد...میدونم مشکل از imagination منه! همیشه

   همه جا با تصورات من فرق داره....اینجا هم از قاعده مستثنی نبود ...! تا امروز که

   فضای خوب دوران دانشجویی خواهرم رو توی دانشکده ی خودمون ندیدم ...

   "شناخت" حلقه ی گم شده ی زنجیر بلند دانشکده ی ماست!

   البته معتقدم هیچوقت برای تغییر دیر نیست و شاید الان برای قضاوت زوده!

   سه:

   هنوز اما یک چیز در من تغییر نکرده! عشق به کتاب و فیلم و تئاتر ! همچنان میخونم و

   میبینم و سعی میکنم فکر کنم!( سعی میکنم: دی)

   چهار:

   دلم براتون تنگ شده... درس ها اولشه...یه کم حجمش به چشم میاد! اما من

   نمیذارم سبای اکتیو و سرحال و حراف رو از شما بگیرن!:دی


   پنج:

   دوباره مینویسم! آره.....نوشتن راضی م میکنه!

آرزوی بهار

roshantab — Thu, 31 Jul 2008 07:01:18 GMT

منم حسرت میخورم..حسرت اینکه چرا تمام عمرمون رو باید با

شمردن نداشته هامون هدر بدیم..حسرت اینکه چرا ما نمی تونیم

یه عصر آفتابی بی دغدغه و عقده ی اینکه خیلی عقب مونده ایم رو

سنگفرش یکی درمیون پیاده روهامون قدم بزنیم؟

حسرت یه روز بدون دغدغه ی فردا و دغدغه ی اینکه امروز گذشت ٬ خب

فردا چی؟ آینده چی؟این همه سگ دو بزنی بعد بهت بگه : مگه آدم چند

سال عمر میکنه که میخوای این همه شو علاف (؟) بشی...

حسرت احساس امنیت تو سرزمین مادری ...

اما من راه خودمو میرم و کاری ندارم که : مگه آدم چند سال عمر میکنه...؟

پ.ن: ضحی فکر کنم همونی شد که تو گفتی...فعلا خداحافظ

یه جور غم انگیز؛خنده دار / یا شایدم یه جور خنده دار؛غم انگیزِ

roshantab — Thu, 24 Jul 2008 11:44:18 GMT

تموم شد از ۱۶ تیر ۸۶ تا ۶تیر۸۷ ...روزهای عجیبی بود..نه به قول تارا حرام بود٬

نه به اون سختی که میگفتن! گذشتن و خیلی هم زود گذشتن! تو این ۱سال

معنی رفیق و نارفیق و فهمیدم..معنی کس و ناکس..آدم ها رو شناختم(خیلی کم!)

دیدم بعضیا ظاهر گوسفند دارن و باطن گرگ! البته من این ۴سالی رو که تو این دبیرستان

به اصطلاح مهم درس خوندم فهمیده بودم که آدم ها مدل پست و نامرد و لجن هم دارن!

اما ام سال دیگه نهایت درجه شناخت این آدم ها بود! توخالی و پرادعا و پوچ!

هنوزم میگم حالم از رقابت بهم میخوره...رقابت آدما رو پست میکنه...

هرگز رقابت با رفاقت رو باور نمیکنم...خودت باش ..راه خودت رو برو و اول باش!

راستش سال خوبی داشتم! کلی سر کلاسا خوش گذروندیم...کلی جلوی

ملت به حماقتشون خندیدیم...کلی راحت بودیم! برای ما که ژن درس خوندن تو همه ی

سلول هامون بیان شده بود ام سال آنچنان که می گفتن وحشتناک نبود

البته کتمان نمی کنم که لحظات سخت زیاد داشت اما این خودمختار بودن پیش دانشگاهی

حقیقتا به من مزه کرد!

تموم شد...بهرحال و صورت تمومه!

چند روز دیگه یه کامپیوتر برنامه ریزی شده تعیین میکنه که اون ۷۰٪ پسر و ۳۰٪ دختر کی هستن...

چند روز دیگه یه کامپیوتر برنامه ریزی شده تعیین میکنه بمونم تهران یا یه چمدون گنده بردارم

و برم..

چند روز دیگه یه کامپیوتر برنامه ریزی شده تعیین میکنه ...چی؟کجا؟چند سال............

اما مهم اینه که تموم شد!باور کن مهم اینه که تمومش کردم بی اینکه پست بشم!

پ.ن: شنیدم وضعیت سهمیه بندی تغیر کرده: ۳۰٪ پسر-۳۰٪ دختر-۴۰٪ رقابتی -

اگه اینطور باشه بازم ناعادلانه است اما بهرحال از۷۰-۳۰ پارسال بهتره!(۶مرداد)

*عنوان نوشته نام یکی از سرفصل های کتاب "کافه پیانو"ی فرهاد جعفری است.

مرداد 87

roshantab — Wed, 04 Apr 2007 16:15:53 GMT

تا اینجای زندگی م هیچ چیز دچار وقفه نشده ـ یا به طور مستمر ادامه پیدا کرده یا

به کلی قطع شده ـ اما ام روز ( یعنی ام سال ) شرایط ٬ وقفه ی یک سری چیزها رو

ناگزیر می کنه ٬ که متاسفانه وبلاگ نویسی هم یکی از مواردی است که مشمول

این وقفه ی یک ساله و نیمه میشه ـ با اطمینان باید بگم که ارتباط من با دنیای

هوس انگیز و دلربای (!!) نت از اول اردی بهشت ماه قطع میشه تا شهریور( یا مرداد )

۸۷ ...

فکر می کنم تعداد کسانی که سن واقعی من رو توی این فضای مجازی ( و به قولی

شاید هم حقیقی تر از دنیای خودمون!) می دونن از انگشتای دست تجاوز نکنه. حسم و

فضا این رو به من ثابت می کنه که اکثرن من رو یک دختر دانشجوی ۲۴ساله ( یا شایدم بزرگتر )

تصور کرده اید. خب این طور نیست. من یه ۶۸ ی هستم.ساده تر و راحت ترش میشه

یک دختر ۱۷ ساله ی سوم دبیرستانی که سال ۸۶ و بهار ۸۷ رو می خواد برای کنکور

بخونه! مطمئنم که دلیلم برای ترک این جا برای یک سال و خورده ای کاملن منطقی و قابل

درک هست. اگر خدا بخواد و تلاش من همین ام سال جواب بده ٬ حتمن و بدون شک بعد از

کنکور ۸۷ به روشن تاب و وبلاگ نویسی برمی گردم. دوست دارم بدونم چند نفر از آدمایی

که توی این مدت قربون صدقه ی هم رفتیم ٬ همدیگر رو تشویق کردیم ٬ با هم ابراز همدردی

کردیم و شاید با هم احساس دوستی و نزدیکی هم کردیم و ... دوباره منو به یاد میارن و

یا حتا مرداد و شهریور ۸۷ منتظر به روز شدن روشن تاب هستند! من هیچی نمی خوام

جز اینکه شما برای من حسابی آرزوی موفقیت کنید ...

سبا

فروردین ماه ۸۶

-- چقدر دوست دارم احساس اونایی که سن منو نمی دونستن بدونم. فکر کنم

خوندن ش برام جالب باشه( تا آخر فروردین هستم)

معلوم دلی و مجهول چشم

roshantab — Mon, 26 Mar 2007 15:14:18 GMT

وقتی دلتنگ دیدار می شوی ٬ عقل و هوش و صبر کلماتی اند ٬ بی معنی. سال ها

در طلبش باشی و لحظه ای رخصت تماشا نیابی..دعا و ایمان و فریاد و سجده و از همه

نزدیک تر شک! اصلن شک است که در پستوی آشفته ی خیالت آشیانه می سازد. شک

به همه چیز و همه کس..به اینکه حق توئی یا...

تو اما خوب به موقع می آیی! درست همان لحظه که به مویی بند می شویم٬ تو پیدا

می شوی! و عجیب سر عقلمان می آوری! و شاید همین لحظه بود که فهمیدم تو تنها

رفیقی هستی که دل ٬ تو را نادیده ٬ باور می کند...آن هم باور و یقینی که مانند کوه

برناکندنیست....

هیچ وقت اجازه نده کسی آن را از تو بگیرد

roshantab — Sat, 10 Mar 2007 15:34:18 GMT

نشاط همه جا هست. در کشیدن پرده ی اتاق موقع بالا اومدن خورشید ٬ در شیرینی

باز کردن بسته ای که از مدت ها پیش منتظرش بودی ٬ در مزه مزه کردن بارون زود از راه

رسیده ی بهار ٬ در چشم دوختن به تلاش گندم ها برای هرچه زودتر بلند شدن ٬ در خواندن

صدباره ی متن تقدیمی یه هدیه ٬ در صدای شکسته شدن فندق و پسته زیر دندون ٬ در چیدن

یه گل سرخ که سرخی ش تو رو یاد روز خوبی می ندازه ٬ در پیدا کردن نوشته های قدیمی

موقع یه خوه تکونی ناخواسته ٬ در سبکبالانه روی پیاده روی کج و معوج شریعتی دویدن ٬

در بی صدا به دونه خوردن کبوترها خیره شدن ....خب ٬ بسه! "همین جا توصیف نشاط

رو به پایان می برم ٬ می بینید ٬ همه جا هست . و اگر در عین حال کمیاب است ٬ به علت

هنر دریافتن آن است ٬ خیلی ساده ٬ پی بردن به آنچه همه جا در اختیارمان گذاشته شده

است ..." با تشکر از کمک های اثربخش آقای بوبن/

عجب سرگیجه ای بود...برادر خاطرت هست؟

roshantab — Sun, 25 Feb 2007 16:45:18 GMT

" آنچه را آخوندهای ما هم نمی فهمند این است که وجود عده ی زیادی افراد مومن٬

موفقیت یک ایمان نیست ٬ بلکه ارزش یک ایمان به این است که زندگی کند و رشد و

نمو و تکثیر داشته باشد وگرنه مذهبی که به صورت یک موجود منجمد و متحجر درآمده

و عقیم شده است ٬ هرچند هم درحال حاضر اکثریت توده ی عوام بدان وابسته باشند ٬

مرده است و از دست رفته ."

بخشی از نامه ی شریعتی به پدرش

دلم نیامد نوشته و حرفی که منو مدت ها به خودش مشغول نگه داشته رو این جا ننویسم.

بعدها باید شاهدی بر احوالمان باشد دیگر! این نوشته ٬ این حرف٬ مطمئنم یه جایی از ذهنتون

رو درگیر میکنه...ما چیستیم؟ دینمان چیست؟ مذهبی داریم؟ آن دست نیافتنی مان کیست؟

اصلن این نفس ها که می کشی برای چیست؟

به سرخی آتش به طعم دود

roshantab — Fri, 09 Feb 2007 10:32:18 GMT

مطمئنن اگر از خارج شدن از سالن حین نمایش فیلم بدم نمی آمد ٬ بی تردید ۲ فیلم

لایق این حرکت بودند ٬ این روزها . حقیقتن ام سال جشنواره٬ جشنواره ی مزخرف سازها و

مزخرف نویس ها بود. نه اینکه فکر کنید فیلم اولی ها بد بودند! نه اصلن! اتفاقن فیلمسازهایی

که سه یا چهارمین فیلم خودشون رو تجربه می کردند و بازیگرانی که ملت برای امضا و عکس

گرفتن بهشان سلام می کنند و از بازیشان تعریف ٬ می تونم به جرئت بگم ضعیف ترین فیلم ها

و بازی های جشنواره ی ام سال را عرضه کردند. " " آفتاب بر همه یکسان می تابد " واقعن لایق

واژه ی افتضاح بود و "سنگ ٬ کاغذ ٬ قیچی " حسابی خنداندمان ( بیشتر جاهایی که عوامل قصد

خنداندن مان را نداشتند ٬ البته ! ) و هوشنگ مرادی کرمانی با آن حضور مسخره اش در نماهای پایانی

" تک درخت ها " ....باید بودید و قیافه ی مرا وقتی مردم ( که همیشه بهترین داور کارهای هنرمندان

هم هستند!!) در سالن سینما برای اسم ده نمکی بیشتر از همه ی عوامل فیلم دست می زدند

را می دیدید!!

به پوراحمد کاری ندارم ٬ اما بازی فروتن و شکیبایی و صدیقیانی اتوبوس شب را واقعن دیدنی می کرد.

حرص دیدن "سنتوری " خفه ام کرد! چه کنم؟! یا نصیبم می شود یا نه دیگر!! رییس را هم بخاطر

بازی پولاد می خواستیم...چه کنم باز؟! جناب صفاریان بدجوری حرف دل ما رو درمورد اخراجی ها زدند!

اینقدر خسته و دلزده ام که حتا حوصله ی فریاد زدن و حق طلبیدن را هم ندارم... اصلن به کودن های

برنامه ریز چه که من پنج ساعت تمام بخاطر " سنتوری " و به عشق مهرجویی اونم از چهار صبح

سرپا ایستاده ام؟!؟! " همینه که هست...نگاه می کنیم ٬ صلاح می بینیم ٬ تصمیم می گیریم ٬

چندتا نمایش محدود در نظر میگیریم..در مرحله ی اول هم دهن مطبوعاتی ها را می بندیم."

راستی حرف دل می زند سایه ٬ " تا خود چه خواهی و چه توانی " ...

دین اجاره ای

roshantab — Sun, 28 Jan 2007 15:57:18 GMT

هرچه فکر کردم که به قول تارا محرم نوشته چه بنویسم ٬ چیزی دلنشین تر و حرف دل تر

از کتاب توتم پرستی شریعتی پیدا نکردم! شریعتی هرچقدر هم که این روزها مد جوانانِ

ظاهرپرست و روشنفکرنما شده باشد ٬ هرگز از اندیشه ی شایسته اش کاسته نمی شود.

و شاید این گونه تعبیر شود که ما از شریعتی بتی ساخته ایم و گرد حرمش ( کتاب هایش)

پیوسته در حال طوافیم! دکتر سروش حق می گوید! نقد کنید! نقد دارای پایگاه ٬ که نقد

بی پایگاه همانند نوشته ی بی کلام است!

بگذریم. نوشته ی زیر از صفحات ۱۷ و ۱۸ کتاب توتم پرستی چاپ سال ۱۳۳۷ است.

استثمار دین - که این روزها برای ما حداقل کلامی تازه و ناآشنا نیست - درونمایه ی این

بخش از کتاب است...یاد پدر محمود جوشکار " بی آهستگی " افتادم بی هوا ! امیدوارم زیاد

پرحرفی نکرده باشم و حوصله ای برای خواندن نوشته ی دکتر برای شما باقی گذاشته باشم.

"... با خودم می گفتم : خوب اینجا مشهد است. نباید توقع داشت . مشهد مگر کجاست؟

یک قبر امام است آنهم ٬ نه یک قبر خالص ٬ قبرش هم ٬ قالی است ٬ قبر هارون است در وسط

و قبر امام در حاشیه اش! و اطرافش هم چندین صدهزار قبر فروخته شده و یا جا قبر های فروشی

و کادویی و مبلغی هم دعاخون و زیارت نامه خون و روضه خون و رمال و فال نخودبین و شمع ریز

و گلاب فروش و سینه زن و زنجیر زن و چاقو زن و (...)زن و مستاجرین نمازها و روزه های "کرایه ای"

٬ نه ببخشید ٬ " جاره ای " ! کرایه ای اصطلاحی است مربوط به آدم های ریش حناییِ عرقچین سریِ

عقیق انگشتریِ خط دور گیوه ای خوش صلواتی...که پشت سر بعضی پیش نماز های تازه کار ٬به

نماز می ایستد و دو تومان تا پنج تومان می گیرند به " آقا " اقتدا می کنند ٬ (اختلاف نرخ معلول

اختلاف در هیات طاهریه ی شرعیه ی قدسیه ی آنهاست .) این ها ٬ " نماز کرایه ای " می خوانند ٬

اما آنها نماز اجاره ای می خوانند . روزه ی اجاره ای می گیرند ٬ مثلن یکسال نماز به صدتومان!

برای امواتی که در حیاتشان وقت نداشته اند خودشان انجام دهند ولی پولی داشته اند که بدهند به

نمازخوان ها و روزه گیرها ی حرفه ای برایشان انجام دهند . پدر پول بسوزد که در دستگاه خدا هم کار

می کند ٬ آن هم چه کاری ! جانشین پرستش می شود! و پولدار همانگونه که برای دنیایش کار

نمی کرد و می خورد و بازوی کار را می خرید و کارگر را استثمار می کرد ٬ پول می داد تا برایش

دیگران کار کنند ٬ برای دینش هم این پرولترهای مذهبی را اجیر می کند و شکم روزه و اندام

نماز و زبان قرآن را می خرد و پول می دهد تا دیگران بجایش خدا را بپرستند و او به بهشت رود

و ثواب نماز و روزه و قرآن و پاداش پرستگان را در قیامت بچپاند !

استثمار دین! یا للعجب! دنیا از استثمار کارگر و دهقان به فریاد آمده است و این ها خدا را هم

استثمار می کنند!

آن هم به نام دین !

مغز استخوانت تیر می کشد!!..."